شمارهٔ ۲
امیر پازواریامیر گنه من فکرو خیٰالمه این درد
مره که دشش ویسه یکی نیٰاورد
مه زردی زردیجویه بلکه افزون زرد
من گردترین گردمه تنه لینگ گرد
بترکسه دل دٰارمه تنه عشق درد
دل که درد کنه وٰاضح بونه از روی زرد
مه دیم شنبلیه گر نووه عشق درد
لٰا والله که مه گونه چنین بووه زرد
فلک افسون گره هٰا کرد مه دم ره سرد
انشٰالٰا فلک زمین بخرد بووه گرد