شمارهٔ ۱
گل دسته شه غنچه ی لٰام ره وٰا کرد عقیق یمن خودش اونه که وٰا کرد یٰارون بوینین کجه فلک چهٰا کرد این در مکٰانی ره به کٰان جدٰا کرد شٰاه حوش حبش که ملک چین ره مأوٰا کرد بییته عرٰاقین
۱۴ شعر از امیر پازواری
گل دسته شه غنچه ی لٰام ره وٰا کرد عقیق یمن خودش اونه که وٰا کرد یٰارون بوینین کجه فلک چهٰا کرد این در مکٰانی ره به کٰان جدٰا کرد شٰاه حوش حبش که ملک چین ره مأوٰا کرد بییته عرٰاقین
امیر گنه با این که پهلونمه به کون از این بیش طمع نییه مره به خوبون کردی مثل و مونند گننه به خوبون ای مرد کنار کیمه و داشتمه شه خون امروز به گذر دیمه شه شاه خوبون مه دل ره بورده تن
بفای خجیرون نمونسه یٰارون یا اونه که خوبون همه بی بفا بون جمشید تخت و حاتم صفت مال قارون کاوس منش رستم کنش چون فریدون دولت چه غلوم حلقه بگوشه ته خون حاتم صفت مشهور ایرون و تورون او
امیر گنه یا در به یاقوت بریتن یا اونه که ژاله به گل ولگ بیتن یا قطره ی کافور به عقیق انگیتن یا اون ته لویه که با شکر آمیتن اون جومه ی والا که ته تن دپیتن عرق بکرده شیشه گلو بریتن گ
خله تومه ته چیره ره بشناسیین اشتها مره ته چشم و چیره دیین اسا که تنه چیره ره هارشیین افزون بییه ته چیره ره ستاییین مردم ره بهشت ته چش و چیره دیین پاتن شکرته لوره به شیره چیین سییو