شمارهٔ ۱۴
امیر پازوارینترس و نلرز مهر نورز مه چشم سو
چون چٰارپا به چٰار تنگ بکش و بروش تو
د پیچم گل ولک در نشویه ته بو
اونطور دارم که مشک به دم داره آهو
تو خجیره دوستی و خجیره ته خو
ته هر د چشم گوشه نرگس پیون بو
منه د چش او بورد بویه ونه رو
ندومه که به من نظرکی کنی تو
نوسه منجه مهر کاشتن اول رو
به این د کاشتن دست نهل مه چشم سو
این شهر پرکسون درنه به مه آشو
بهشت همه ره دست بزه دامن تو