شمارهٔ ۱
بٰالٰا ندومه به اون درٰاز نه کوتٰا زردست و سیم تن بلور پیونه پا دهون دلبر حقویه لعل آسٰا ریجن قند کلو هر گه که هٰاخندی جٰا عٰاشقمه تنه سٰات و سنجی ته پٰا ته بو و گل بو به من آوره و
۲۹ شعر از امیر پازواری
بٰالٰا ندومه به اون درٰاز نه کوتٰا زردست و سیم تن بلور پیونه پا دهون دلبر حقویه لعل آسٰا ریجن قند کلو هر گه که هٰاخندی جٰا عٰاشقمه تنه سٰات و سنجی ته پٰا ته بو و گل بو به من آوره و
من اون فرنگی کافر بی دین بوم من بت پرستون ره همه ی مهین بوم اگر که تره قهر و تره من کین بوم یارب به ترکی بو که تره من چین بوم من قاتل اون امام هشتمین بوم دوزخ دریم جمله ی کافرین بو
سه حجت و مه حاجت و مه دل بن نور د چش و تاج سر مه خداون جام عسل یزدی نقل و پارچه ی قن ندومه تره چه سون بیورم شه فن آهو به ختا مس مجن خاون خاون سم بن جٰا سنبل ره ساون ساون چاچی به دس
بسیار میٰله دوست منزل هارسیین مدٰام شو و روز ته چیره آرمیین محل ختن تره کش ها کشیین بسیار حظه اونوخت به مراد رسیین اول سوٰا ته گله باغ نشیین بسی غنچه ی گل همه شه بچیین دوست وارنگ ج
ختا و ختن تا هندوستون پایین اون دشت قبچاق و سرحد مدایین سی ارمون به مه دل دره اولا این تن دوست ره در هیرم سر تا به پایین زمونه به خشمه شو و روز هزار کین به ته گتمه مه روزگار بوی ای