شمارهٔ ۷

کٰافر وچه پیکون غمزه برو کرد

منه کشتن ور دچشمون سییو کرد

هر وختی که زلف خدره پیچ و تو کرد

مه روزره سییو و جیم و دٰال و وو کرد

ته مشکین کمن پر سر و مٰال ره دو کرد

مه روزره سییو و جیم و دٰال و وو کرد

اونکه مه وٰا سر دتٰا عقیق ره نو کرد

ترکی به یغمٰا اون نکرد ته دلو کرد

نٰاز سرمه شه مسه چش ره سییو کرد

دتٰازه نرگس دیمه گل سرخو کرد

د زلف عنبرآسٰا به گل سر سو کرد

ته د زلف منه روشنه روزره شو کرد

د کمن ته روره مثل مونگ نو کرد

مشکین کمن عٰاجه گردن پیچ و تو کرد

امیر گنه ته لوکه نبٰات ره او کرد

از این که ته لو بٰا مه لو لو به لو کرد