شمارهٔ ۱
مشک بییته دوست گله باغ ره هوکت یٰا زنگی وٰا بیٰارده گل چین هوکت انمٰاه که منه قسمت به تنه روکت دچش اسلی کیل بکشی به روکت ای سر به سودٰای تنه مٰاه نوکت ای منه روزگٰار به تنه دل هوکت
۳۳ شعر از امیر پازواری
مشک بییته دوست گله باغ ره هوکت یٰا زنگی وٰا بیٰارده گل چین هوکت انمٰاه که منه قسمت به تنه روکت دچش اسلی کیل بکشی به روکت ای سر به سودٰای تنه مٰاه نوکت ای منه روزگٰار به تنه دل هوکت
ته مهرورزی دٰارمه ارچه بوتره عٰار هرگز گل نچی کس که به وی نوی خٰار امیر گنه ته عشق به دل دٰارمه مه یار تو سنگه دلی مه نوم نییرنی هیچ بٰار تٰا کی به منه سوته دل دٰارنی آزٰار منه دچش
امیر گنه که حلقه ی داله ته زلف یا حلقه ی سیم زرنگاره ته زلف خشبو یه مگر مشک تتاره ته زلف مه ور موسم لیل و نهاره ته زلف دراز کمن سام سواره ته زلف زنجیر عدالت به قراره ته زلف پله دچی
لیلی وش به ته یٰاسه گیتم یکی مال من اون کشمه روز که مجنون کشی سال اشک سرخ روی زرد به نقاب کشی آل تا فاش نوویه عشق کس ندونه مه حٰال چین زلفه کٰان مشکه یا خط دال یٰا سنبله سایه بکرد
من صید تنه دام پیچون بوویم اسیر گیسوی پریشون بوویم هندوی تنه خال مییون بوویم دیوانه ی خال دل نشون بوویم لیلی حسن وٰاسر مجنون بوویم دامنگیر پاکیزه دامون بوویم ملازم ته ملازمون بوویم