شمارهٔ ۱۴
امیر پازواریچن روزه ندیمه دل هورستٰابی غم
ونه بوینم غم به دل مه بوه کم
مه تاریکه دل سو نکنه به عالم
پری وچه ره کش هٰاییت شه ور دارم
شوکه دکته پربونه مه دل غم
دبالش منه شیر بونه مه چش نم
پری وچه شه دم ره بهشتی مه دم
تو دونی بمرد زنده نوونه آدم
تا که صبح صادق به دنی دمه دم
تا زنده بوه به وی نژاد آدم
تا گردش چرخ و فلک بویه عٰالم
ته عشق به منه دل نوویه هچی کم
تا ایزد خمیر ها کرده خاک آدم
مه خاک ره به ته خاک بکتنی با هم
ته عشق ره به مه دل درانگویه با هم
اسانییه مه جان که کس ها کنه کم
