شمارهٔ ۲۳
امیر پازواریاول گمه و آخر ذات خداره
کریم و رحیم قادر بی همتا ره
عجب عیشگٰاه بساته این دنیاره
تا خلقون بوینن بشناسن خداره
اون شرویرهماه که اول ویهاره
شروت به صحرا هشنی قالی هاره
لعل و صدف و می کردمی میناره
هم دم وینه که گشت بکنیم دنیاره
اون خط که تنه گوش بن جا دیاره
مشکی رندشه یا د زلف یا د ماره
یا د شویه گرد روز بوو کناره
یا اژدره که به گنج سر پاسداره
یا سنبل دسته به د جا دیاره
یا د نیمه کردبون نافه ی ختاره
یا زاغه که گله باغ کنه نظاره
یا زنگیه که مدام به گل کناره