۱۹- آیات ۵۳ تا ۵۴

و مٰا أبری نفسی إن النفس لأمٰارة بالسوء إلاٰ مٰا رحم ربی إن ربی غفور رحیم ۵۳ و قٰال الملک ایتونی به أستخلصه لنفسی فلمٰا کلمه قٰال إنک الیوم لدینٰا مکین أمین ۵۴

و بری نمی گذارم نفسم را بدرستی که نفس امر کننده است ببدی مگر آنکه رحم کرد پروردگارم بدرستی که پروردگارم آمرزنده مهربانست ۵۳ و گفت پادشاه بیارید او را نزد من تا خاص گردانم او را برای خودم پس چون سخن کرد با او گفت بدرستی که تو امروز نزد ما با منزلت و امانتی ۵۴

این بد از حفظ خدا نی آنکه من

میکنم تنزیه نفس خویشتن

نفس غدار است و آمر بر بدی

جز که باشد عفو و رحم ایزدی

نفس دون را بر خطاء باشد مدار

جز که توفیق آید از پروردگار

حق بود آمرزگار و مهربان

چشم پوشد از خطای بندگان

بر ملک گفتند چون گفتار او