۱- آیات ۱ تا ۳
بسم االله الرحمن الرحیم الر تلک آیٰات الکتٰاب المبین ۱ إنٰا أنزلنٰاه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون ۲ نحن نقص علیک أحسن القصص بمٰا أوحینٰا إلیک هٰذا القرآن و إن کنت من قبله لمن الغٰافلین
۳۶ شعر از صفی علیشاه
بسم االله الرحمن الرحیم الر تلک آیٰات الکتٰاب المبین ۱ إنٰا أنزلنٰاه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون ۲ نحن نقص علیک أحسن القصص بمٰا أوحینٰا إلیک هٰذا القرآن و إن کنت من قبله لمن الغٰافلین
و قٰال نسوة فی المدینة امرأت العزیز ترٰاود فتٰاهٰا عن نفسه قد شغفهٰا حبا إنٰا لنرٰاهٰا فی ضلاٰل مبین ۳۰ فلمٰا سمعت بمکرهن أرسلت إلیهن و أعتدت لهن متکأ و آتت کل وٰاحدة منهن سکینا و
فاستجٰاب له ربه فصرف عنه کیدهن إنه هو السمیع العلیم ۳۴ ثم بدٰا لهم من بعد مٰا رأوا الآیٰات لیسجننه حتٰی حین ۳۵ پس پذیرفت دعای او را پروردگارش پس بگردانید از او مکر ایشان را بدرستی
پس بدینسان شد سوار راحله باز رفتش دست و پا در سلسله چون دل من که شد اندر زلف یار کرده خود زنجیر مانا اختیار تا بجنبم رفته در گیسوی دوست خو ندارد هیچ جز با موی دوست می ندارد جز بدان
و دخل معه السجن فتیٰان قٰال أحدهمٰا إنی أرٰانی أعصر خمرا و قٰال الآخر إنی أرٰانی أحمل فوق رأسی خبزا تأکل الطیر منه نبینٰا بتأویله إنٰا نرٰاک من المحسنین ۳۶ و در رفتند با او در زندا