۸ شعر از وحشی بافقی
منم با خاک ره یکسان غباری به کوی غم نشسته خاکساری چنین افتاده ام مگذار غمناک بیا و ز یاریم بردار از خاک غبارم را فکن در رهگذاری که گاهی می کند آن مه گذاری و گردانی که آن یار مسافر
طواف درگه پیر حقیقت اجازت نیست بی غسل طریقت اگر ره بایدت در خلوت خاص بپرس اول ره حمام اخلاص معاذاله زهی فرخنده حمام که آبش هست آب روی ایام از آن فایض به خلوتخانه گل هوایی چون هوای
ای ظفر در رکاب دولت تو تهنیت خوان فتح و نصرت تو مسند آرای ملک امن و امان قهرمان زمان ولی سلطان تا بشارت زند به فتح تومهر گشته بر کوس چرم گاو سپهر رایتت کز هر آفت است مصون نفتد عکسش
ای مقیمان این خجسته مقام دور باد از شما غم ایام بر در این بهشت روحانی عیش و عشرت کنند رضوانی زین طربخانه نشاط انگیز رفته غم تا در عدم به گریز این حرم وین ریاض گرد حرم قصر حور است و
هله کیدی غلام ناقابل فکر خود کن که کار شد مشکل تا نمیری نمیشوی آزاد این غل هجو تو مبارک باد السلام ای سیاه ساز و نیاز به اجازت که هجو کردم ساز خامه کردم به فکر هجو تو تیز ای سیاه گ
ای کیدی مستراح بردار دم در کش و شاعری مکن بار بر حدت طبعم آفرین کن گر هجو کسی کنی چنین کن ای ننگ تمام کفش دوز ان ضایع ز تو نام کفش دوزان همدوش به کیر موش مرده همرنگ به مرده فسرده ب
اهل دارالعباده غیر از شاه کش خدا دارد از گزند نگاه کیمیای حیات خسته دلان خوی زدای جبین منفعلان چشم حلمش خطای پوش همه بانگ منعش برون ز گوش همه دارم از بله تا به دانشمند به طریق ادب
گله ای دارم از تو و گله ای که نگنجد به هیچ حوصله ای گله ای دود در دماغم از آن گله ای باد بر چراغم از آن
