قسمت ۳

خانه‌مان همیشه ساکت بود.از آرامش که نه، از ترس.

وقتی پدر نبود، نفس‌ها بلندتر می‌شد. صدای خنده از گوشه گوشه ی خانه بالا و حتی مادر کمی سبک‌تر راه می‌رفت. اما همین که صدای قدم‌های پدر که بر حسب رسم و عادت آقاجان صدایش می‌زدیم، از دور می‌آمد،همه چیز می‌مـُ ـرد. مادر سرش را پایین می‌انداخت. ما بچه‌ها پنهان می‌شدیم و خواهر بزرگم دستپاچه ظرفی را که در دست داشت محکم‌تر می‌گرفت که مبادا بلرزد.

پدر همیشه بوی تند عرق و دود سیگار زَر می‌داد. چشم‌هایش مثل دو تیغه ی خیس برق می‌زد. هیچ وقت نشد بفهمم از چه چیز عصبانی است؟ از زندگی؟ از زمین و زمان؟ از ما؟ اما هرچه بود خشمش مثل سایه‌ای بر سرمان افتاده بود. سایه‌ای که تمام کودکی‌هایم را بلعید…

گاهی شب‌ها وقتی چراغ گردسوز رو به خاموشی می‌رفت و صدای مادر از اتاق کناری می‌آمد که آه می‌کشید، چشمانم را می‌بستم و خیال می‌کردم که جای دیگری ام. در خانه‌ای که سقفش چکه نمی‌کند، جایی که بوی درد و دود نمی‌دهد، جایی که صدای فریاد و ناسزاهای هیچ مردی به گوش نمی‌رسد. اما صبح که می‌شد دوباره همه چیز همان بود. سینی مسی، قابلمه ی روی چراغ گرد سوز، صدای آواز پرسوز مادر که از توی حیاط در حالی که سبزی می‌کاشت به گوش می‌رسید و از همان آغاز روز تمام وجودم را سرریز اشک و غمباد می‌کرد:

ـ ماره ماره چره مره بیچایی ..غم و غوصه هم می کول دیچه ای..ماره ماره منم بیمارم امشب..اسیر اَن چهاردیوارم امشب..

(مادر مادر چرا مرا زاییدی..غم و غصه را بر دوشم نهادی..مادر مادر منم بیمارم امشب..اسیر این چهار دیواریم امشب)

و گاه میان اشک و ناله‌ای که برای آواز سر می‌داد، مرا صدا می‌زد:

ـ مونی جان برنجو دم بذار مادر. آقا جان برسه غذا آماده نباشه قیامت می‌کنه

و من برنج را دم می‌گذاشتم، اما در دلم آرزو می‌کردم که ای کاش آقا جان هیچ وقت نرسد.

……………