شمارهٔ ۵۸۵

سرشک اگر بگذارد که چشم باز کنند

ز پاکدامنی من به عشق می شاید

که همچو صبح به دامان من نماز کنند

چو دل ز شکوه تهی گشت عمر افزاید

شود دراز گره چون ز رشته باز کنند

برهنه ایم که ننگ است اهل همت را

که دست خود به سوی آستین دراز کند

ز اتحاد به محشر سلیم نیست عجب

که خاک پیکر محمود را ایاز کنند