شعرِ فارسی

من سرخوش و تو دلخوش غم بی دل و بی سر به

غزل شمارهٔ ۲۳۰۱

دل می ده و بر می خور از دلبر و دل بر به

تو نه چنانی که منم من نه چنانم که تویی

غزل شمارهٔ ۲۴۶۰

تو نه بر آنی که منم من نه بر آنم که تویی

شمارهٔ ۶۹ - ای خایه

ای خایه به دست تو اسیرمبنموده ای از جماع سیرم

گر جهانی ز دست تو برود

شمارهٔ ۱۵۵

مخور اندوه آن که چیزی نیست

بیا گویم برایت داستانی

بخش ۵

که تا تأثیر چادر را بدانی

شمارهٔ ۱۱ - شب جمعه خدمت حاج امین

رفیق اهل و سرا امن و باده نوشین بوداگر بهشت شنیدی بساط دوشین بود

غزل شمارهٔ ۷۹ - حراج عشق

چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردمچو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

نمی دانستم ای نامرد کونی

بخش ۲

که منزل می کنی در باغ خونی

ای یار من ای یار من ای یار بی زنهار من

غزل شمارهٔ ۱۷۹۸

ای دلبر و دلدار من ای محرم و غمخوار من

ای گزیده یار چونت یافتم

غزل شمارهٔ ۱۶۶۰

ای دل و دلدار چونت یافتم

گر یکی از عشق برآرد خروش

غزل شمارهٔ ۳۳۷

بر سر آتش نه غریب است جوش

بدینجا چون رسید اشعار خالص

بخش ۴

پریشان شد همه افکار مخلص

شمارهٔ ۷۷ - حیله

دیشب دو نفر از رفقا آمده بودنددر محضر من ساخته بر ماحضر از من

دردا که ز یک همدم آثار نمی بینم

غزل شمارهٔ ۵۷۹

دل باز نمی یابم دلدار نمی بینم

گر تو خلوتخانه توحید را محرم شوی

غزل شمارهٔ ۸۳۴

تاج عالم گردی و فخر بنی آدم شوی

دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ است

رباعی ۱۰۲

و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است

بهجت آباد خاطره سی

اولدوز سایاراق گوزله میشم هر گیجه یاریگج گلمه ده دیر یار یینه اولموش گیجه یاری

بخش ۴۳ - زارى کردن ویس از رفتن رامین

چو آگه گشت ویس از رفتن رامبه چشمش بام تیره گشت چون شام

گئتمه ترسا بالاسی

ایذن ویر توی گیجه سی من ده سنه دایه گلیمال قاتاندا سنه مشاطه تماشایا گلیم

خداوندا جوانیم به سر رفت

دوبیتی شمارهٔ ۳۱

درخت شادکامی بی ثمر رفت

چو رنگ خویش هردم انقلاب ساکنی دارم

شمارهٔ ۴۷۹

چو جوش باده دایم اضطراب ساکنی دارم

شمارهٔ ۳۰ - جنده بازی

هر کس که نمود جنده بازیدایم به ذکر علیل باشد

حق پرستی قطره را در کار دریا کردن است

غزل شمارهٔ ۱۰۶۲

خودشناسی بحر را در قطره پیدا کردن است

دردی است در این دل که به درمان نتوان داد

غزل شمارهٔ ۷۳۱

عشقیست در این جان که به صد جان نتوان داد