گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

شمارهٔ ۷۸۶

صبا مرا به جهان نیست جز تو محرم رازمرا به روی نگارین خویش هست نیاز

۵ بازدید

مولانا

غزل شمارهٔ ۲

ای طایِرانِ قُدْسْ را عشقَت فُزوده بال‌ها،در حلقهٔ سودایِ تو روحانیانْ را حال‌ها،

۱ بازدید

نظامی گنجوی

بخش ۴۴ - بر تخت نشستن خسرو به مدائن برای بار دوم

چو سر بر کرد ماه از برج ماهیمه پرویز شد در برج شاهی

۱ بازدید

ابن حسام خوسفی

مناقب هفت گل در مدح امام زمان (عج)

بس که شوخ است و فریبنده و رعنا نرگسگوییا چشم تو دارد نظری با نرگس

۱ بازدید

ابن حسام خوسفی

مناقب هفت معدن در مدح امام زمان (عج)

چو گشت در تتق چنبری نهان گوهربریخت کوکب دری بر آسمان گوهر

۱ بازدید

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳ - حکایت آن واعظ کی هر آغاز تذکیر دعای ظالمان و سخت‌دلان و بی‌اعتقادان کردی

آن یکی واعظ چو بر تخت آمدیقاطعان راه را داعی شدی

۱ بازدید

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵۹ - داستان آن کنیزک کی با خر خاتون شهوت می‌راند و او را چون بز و خرس آموخته بود شهوت راندن آدمیانه و کدویی در قضیب خر می‌کرد تا از اندازه نگذرد خاتون بر آن وقوف یافت لکن دقیقهٔ کدو را ندید کنیزک را به بهانه به راه کرد جای دور و با خر جمع شد بی‌کدو و هلاک شد به فضیحت کنیزک بیگاه باز آمد و نوحه کرد که ای جانم و ای چشم روشنم کیر دیدی کدو ندیدی ذکر دیدی آن دگر ندیدی کل ناقص ملعون یعنی کل نظر و فهم ناقص ملعون و اگر نه ناقصان ظاهر جسم مرحوم‌اند ملعون نه‌اند بر خوان لیس علی الاعمی حرج نفی حرج کرد و نفی لعنت و نفی عتاب و غضب

یک کنیزک یک خری بر خود فکنداز وفور شهوت و فرط گزند

۱ بازدید

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱ - غم تنهایی

ای بر قد و بالایت از خوبی و رعناییگردیده نگه حیران در چشم تماشایی

۱ بازدید

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش راباخویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را

۱ بازدید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰۵

ای دل تا کی به گلرخان یار شویبینم که تو هم چو دیده خونبار شوی

۱ بازدید

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۲۷

می میرم و همچنان نظر بر چپ و راستتا آن که نظر در او توان کرد کجاست

۱ بازدید

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۵۷ - نکوهش نکوهیده

جعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن

۱ بازدید

جهان ملک خاتون

شمارهٔ ۷۸۳

به یاد آمدم آن جوانی و نازکه کردیم با دلبران طناز

۱ بازدید

رهی معیری

شمارهٔ ۳۱ - خزان عشق

شد خزان گلشن آشناییبازم آتش به جان زد جدایی

۱ بازدید

اثیر اخسیکتی

شمارهٔ ۱۹۴

نیم شبان دلبرک نیم مستبهر صبوحی ز برم چست جست

۱ بازدید

صائب

غزل شمارهٔ ۸

گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا

۱ بازدید

صائب

شمارهٔ ۷۰

می تواند چنگ در فتراک زد خورشید رااز تعلق هر که چون شبنم سبکبار آمده

۱ بازدید

صائب

شمارهٔ ۷۲

ز بعد مرگ کسی خط به قبر ما نکشیدز بهر آن که نبودیم در حساب کسی

۱ بازدید

جامی

بخش ۲۳ - اشارت به عذاب قبر و سؤال منکر و نکیر

هر که را زیر خاک شد منزلدو فرشته به صورتی هایل

۱ بازدید

مولانا

غزل شمارهٔ ۴

اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ماای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما،

مولانا

غزل شمارهٔ ۵

آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پاآن رنگ بین وان هنگ بین وان ماه بدر اندر قبا

مولانا

غزل شمارهٔ ۶

بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ مازیرا نمی‌دانی شدن همرنگ ما همرنگ ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱

ای رستخیز ناگهان وی رحمت بی‌منتهاای آتشی افروخته، در بیشه اندیشه‌ها

مولانا

غزل شمارهٔ ۳

ای دل چه اندیشیده‌ای در عذر آن تقصیرها؟زان سوی او چندان وفا زین سوی تو چندین جفا