گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۷

بنشسته‌ام من بر درت تا بوک برجوشد وفاباشد که بگشایی دری‌، گویی که برخیز اندرآ

مولانا

غزل شمارهٔ ۸

جزوی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ماصد جان برافشانم بر او گویم هنییا مرحبا

مولانا

غزل شمارهٔ ۹

من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیاآن جام جان افزای را، برریز بر جان ساقیا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۰

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفامهمان صاحب‌دولتم که دولتش پاینده با

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۱

ای طوطی عیسی نفس وی بلبل شیرین نواهین زُهره را کالیوه کن زان نغمه‌های جان‌فزا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ماای از تو آبستن چمن و ای از تو خندان باغ‌ها

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳

ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ماکای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شماافتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶

ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیاای عیسی پنهان شده بر طارم مینا بیا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷

آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلاجان گفت ای نادی خوش اهلا و سهلا مرحبا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸

ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ماانا فتحنا الصلا بازآ ز بام از در درآ

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۹

امروز دیدم یار را آن رونق هر کار رامی‌شد روان بر آسمان همچون روان مصطفا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰

چندانک خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید رامی‌دان که دود گولخن هرگز نیاید بر سما

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱

جرمی ندارم بیش از این کز دل هوا دارم تو رااز زعفران روی من رو می‌بگردانی چرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۲

چندان بنالم ناله‌ها چندان برآرم رنگ‌هاتا برکنم از آینه هر منکری من زنگ‌ها

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳

چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مهاکز چشم من دریای خون جوشان شد از جور و جفا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴

چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار را‌؟خون بارد این چشمان که تا بینم من آن گلزار را

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۵

من دی نگفتم مر تو را کای بی‌نظیر خوش لقاای قد مه از رشک تو چون آسمان گشته دوتا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۶

هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌هاکاخر چو دردی بر زمین تا چند می‌باشی برآ

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷

آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفته‌ست پابا تو بگویم حال او برخوان اذا جاء القضا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸

ای شاه جسم و جان ما خندان‌کن دندان ماسرمه کش چشمان ما ای چشم جان را توتیا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹

ای از ورای پرده‌ها تاب تو تابستان ماما را چو تابستان ببر دل گرم تا بستان ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰

ای فصل باباران ما برریز بر یاران ماچون اشک غمخواران ما در هجر دلداران ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱

بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ماسور و عروسی را خدا بُبْرید بر بالای ما