گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۲

دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتیدر خواب غفلت بی‌خبر زو بوالعلی و بوالعلا

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۳

می ده گزافه ساقیا تا کم شود خوف و رجاگردن بزن اندیشه را ما از کجا او از کجا

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۴

ای عاشقان ای عاشقان آمد گه وصل و لقااز آسمان آمد ندا کای ماه رویان الصلا

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۵

ای یار ما، دل‌دار ما، ای عالم اسرار ماای یوسف دیدار ما، ای رونق بازار ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۶

خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیادفع مده دفع مده ای مه عیار بیا

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۷

یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرایار تویی، غار تویی، خواجه نگهدار مرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۸

رستم از این نفس و هوا زنده بلا مرده بلازنده و مرده وطنم نیست به جز فضل خدا

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹

آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرامی‌نکند محرم جان محرم اسرار مرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰

طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله رالابه‌گری می‌کنمت راه تو زن قافله را

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۱

شمع جهان دوش نَبُد نور تو در حلقه ماراست بگو شمع رخت دوش کجا بود؟ کجا؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۲

کار تو داری صنما قدر تو باری صنماما همه پابسته تو شیر شکاری صنما

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۳

کاهل و ناداشت بدم کام درآورد مراطوطی اندیشه او همچو شکر خورد مرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۴

در دو جهان لطیف و خوش، همچو امیر ما کجاابروی او گره نشد، گرچه که دید صد خطا

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۵

با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجراخاصه که در گشاید و گوید «خواجه اندرآ»

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۶

دی بنواخت یار من بنده غم رسیده راداد ز خویش چاشنی جان ستم چشیده را

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۷

ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجادر رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۸

ماهِ درست را ببین کاو بشکست خواب ماتافت ز چرخ هفتمین در وطن خراب ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹

با تو حیات و زندگی بی‌تو فنا و مردنازانک تو آفتابی و بی‌تو بود فسردنا

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰

ای بگرفته از وفا گوشه کران چرا چرابر من خسته کرده‌ای روی گران چرا چرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۱

گر تو ملولی ای پدر جانب یار من بیاتا که بهار جان‌ها تازه کُند دل تو را

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۲

چون همه عشق روی تست جمله رضای نفس ماکفر شده‌ست لاجرم ترک هوای نفس ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۳

عشق تو آورد قدح پر ز بلاهاگفتم می می‌نخورم پیش تو شاها

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴

از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنهادمی می نوش باده جان و یک لحظه شکر می‌خا

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵

شب قدر است جسم تو کز او یابند دولت‌هامه بدرست روح تو کز او بشکافت ظلمت‌ها