غزل شمارهٔ ۹۷

گر به چاه افتد کسی بهتر ز دام صحبت است

منکر آیینه اند آن ها که اهل عزلت اند

خلوتی کابنای جنسی گنجد آنجا کثرت است

با وجود ناتوانی نرگس بیمار او

شوق خون ریزیش بیش از آرزوی صحت است

دهر را هم مشرب عزلت پسند افتاده است

نیست بی وجهی که دایم دشمن جمعیت است

زیور آیینه دل روشنی باشد نه عکس

خانه تاریک را شمعی به از صد صورت است

قدت از پیری کمان شد گوشه ای خوش کن کلیم

از پی خوبان دویدن با عصا بی نسبت است