غزل شمارهٔ ۴۳۷

دایم از جوش تری از قطره طغیان دیده ام

صد خلل در راحت تنهاییم افتاد اگر

زآشنایان گردبادی در بیابان دیده ام

از غم بی خانمانی گریه ام رو داده است

آشیان بلبلی گر در گلستان دیده ام

شانه تاری چند از زلفت به چنگ آورد و من

حاصلی گردیده ام خواب پریشان دیده ام

شکوه بخت از زبانم سر نزد گویی که من

در سواد تیره بختی آب حیوان دیده ام

از هدف صابرترم هرجا بلایی رو دهد

شکرباران کرده ام گر تیرباران دیده ام

اشک ما از گرمی شوق دگر آید به وجد

رقص آزادی طفلان از دبستان دیده ام

استخوان من قناعت بر هما شیرین کند

زین شکرریزی کزان لب های خندان دیده ام

می توان دریافت فیض سینه چاکی را کلیم

زین گشایش ها که از چاک گریبان دیده ام