اوحدالدین کرمانیشمارهٔ ۱۰اندازهٔ متن۲به شب چندان خور ای جان باده نابکه راهی وا در و دیوار بینینه چندانی که چون تا کاهی از خوابدرآیی خود چار بینی۴ سطر