شمارهٔ ۴۳

شاهی که شد گدای تو صاحب ولایت است

ای تا جور شکسته دلان را عزیز دار

کز پادشه مراد رعیت رعایت است

غم نیست گر ز بخت نیابد کفایتی

سرمایه قبول تو ما را کفایت است

روزم به شب رسید و خیالت ز سر نرفت

یاری او نگر تو به ما تا چه غایت است

جان از عنا و رنج خمارم به لب رسید

ساقی بیار باده که روز عنایت است

پیش لبش مگوی خیالی حدیث قند

جایی که لعل اوست چه جای کنایت است