مشتاق اصفهانیشمارهٔ ۲۱۰دیوان اشعار، رباعیاتاندازهٔ متن۲تا عشق مرا فاش نمیدانستیبا من ره پرخاش نمیدانستیدر عاشقی خویش مرا شهره شهردانستی ای کاش نمیدانستی۲ بیت