شمارهٔ ۱۹۳

مشک پاشان از دو زلف و بوسه باران از لبش

صدهزاران جسم و جان افشان و حیران از قفاش

از برای بوسه چیدن گرد سایه مرکبش

خنجری در دست و من یرغب کنان عیاروار

جسم و جان عاشقان تازان سوی من یرغبش

بهر دفع چشم زخم مستش را چو من

خیل خیل انجم همی کردند یارب یاربش

سوی دیو و دیومردم هر زمان چون آسمان

از دو ماه نو شهاب انداز نعل اشهبش

کفر و دین و دیومردم هر زمان چون آسمان

از دو ماه نو شهاب انداز نعل اشبهش

دست ها بر سر چو عقرب روز و شب از بهر آنک

تا چرا برمی خورد پروین ز مشک عقربش

درج یاقوتیش دیدم پر ز کوکب های سیم

یارب آن درجش نکوتر بود یا آن کوکبش

جان همی بارید هر ساعت ز سر تا پای او

گوییا بودست آب زندگانی مشربش

آفتابی بود گفتی متصل با شش هلال

چون بدیدم آن دو تا رخسار و شش تو غبغبش

هر زمان از چشم و لعلش غمزه ای و خنده ای

جان فزودن کیش دیدم دل ربودن مذهبش

گرچه بودم با سنایی در جهان عافیت

هم بخوردم آخرالامر از پی حبش حبش