فصل سیم

و زن صالح شریک مرد بود در مال و قسیم او در کدخدایی و تدبیر منزل و نایب او در وقت غیبت و بهترین زنان زنی بود که به عقل و دیانت و عفت و فطنت و حیا و رقت دل و تودد و کوتاه زبانی و طاعت شوهر و بذل نفس در خدمت او و ایثار رضای او و وقار و هیبت نزدیک اهل خویش متحلی بود و عقیم نبود و بر ترتیب منزل و تقدیر نگاه داشتن در انفاق واقف و قادر باشد و به مجامله و مدارات و خوشخویی سبب مؤانست و تسلی هموم و جلای احزان شوهر گردد

و زن آزاد از بنده بهتر چه اشتمال آن بر تألف بیگانگان و صلت ارحام و استظهار به اقربا و استمالت اعدا و معاونت و مظاهرت در اسباب معاش و احتراز از دناءت در مشارکت و در نسل و عقب بیشتر و زن بکر از غیر بکر بهتر چه به قبول ادب و مشاکلت شوهر در خلق و عادت و انقیاد و مطاوعت او نزدیکتر و اگر با وجود این اوصاف به حلیت جمال و نسب و ثروت متحلی باشد مستجمع انواع محاسن بود و بران مزیدی صورت نبندد

اما اگر بعضی از این خصال مفقود شود باید که عقل و عفت و حیا البته موجود بود چه ایثار جمال و نسب و ثروت بر این سه خصلت مستدعی تعب و عطب و اختلال امور دین و دنیا باشد و باید که جمال زن باعث نباشد بر خطبه او چه جمال با عفت کمتر مقارن افتد به سبب آنکه زن جمیله را راغب و طالب بسیار باشد و ضعف عقول ایشان مانع و وازع انقیاد نبود تا بر فضایح اقدام کنند و غایت خطبه ایشان یا بی حمیتی و صبر بر فضیحت بود که بر شقاوت دو جهانی مشتمل باشد یا اتلاف مال و مروت و مقاسات اصناف احزان و هموم پس باید که از جمال بر اعتدال بنیت اقتصار کند و در آن باب نیز دقیقه اقتصاد مرعی دارد

و همچنین باید که مال زن مقتضی رغبت نمودن بدو نگردد چه مال زنان مستدعی استیلا و تسلط و استخدام و تفوق ایشان باشد و چون شوهر در مال زن تصرف کند زن او را به منزلت خدمتگاری و معاونی شمرد و او را وزنی و وقعی ننهد و انتکاس مطلق لازم آید تا به فساد امور منزل و تعیش بازگردد

و چون عقده مواصلت میان شوهر و زن حاصل شود سبیل شوهر در سیاست زن سه چیز بود اول هیبت و دوم کرامت و سیم شغل خاطر

اما هیبت آن بود که خویشتن را در چشم زن مهیب دارد تا در امتثال اوامر و نواهی او اهمال جایز نشمرد و این بزرگترین شرایط سیاست اهل بود چه اگر اخلالی بدین شرط راه یابد زن را در متابعت هوا و مراد خویش طریقی گشاده شود و بران اقتصار نکند بلکه شوهر را در طاعت خود آرد و وسیلت مرادات خود سازد و به تسخیر و استخدام او مطالب خود حاصل کند پس آمر مأمور شود و مطیع مطاع و مدبر مدبر و غایت این حال حصول عیب و عار و مذمت و دمار هر دو باشد و چندان فضایح و شنایع حادث شود که آن را تلافی و تدارک صورت نبندد

و اما کرامت آن بود که زن را مکرم دارد به چیزهایی که مستدعی محبت و شفقت بود تا چون از زوال آن حال مستشعر باشد به حسن اهتمام امور منزل و مطاوعت شوهر را تلقی کند و نظام مطلوب حاصل شود و اصناف کرامات در این باب شش چیز باشد

اول آنکه او را در هیأتی جمیل دارد و دوم آنکه در ستر و حجاب او از غیر محارم مبالغت عظیم نماید و چنان سازد که بر آثار و شمایل و آواز او هیچ بیگانه را وقوف نیفتد و سیم آنکه در اوایل اسباب کدخدایی با او مشورت کند به شرط آنکه او را در مطاوعت خود طمع نیفگند و چهارم آنکه دست او در تصرف اقوات بر وجه مصلحت منزل و استعمال خدم در مهمات مطلق دارد و پنجم آنکه با خویشان و اهل بیت او صلت رحم کند و دقایق تعاون و تظاهر را رعایت واجب داند و ششم آنکه چون اثر صلاحیت و شایستگی احساس کند زنی دیگر را بر او ایثار نکند و اگرچه به جمال و مال و نسب و اهل بیت ازو شریفتر باشد چه غیرتی که در صبایع زنان مرکوز بود با نقصان عقل ایشان را بر قبایح و فضایح و دیگر افعالی که موجب فساد منزل و سوء مشارکت و ناخوشی عیش و عدم نظام باشد باعث گردد و جز ملوک را که غرض ایشان از تأهل طلب نسل و عقب بسیار بود و زنان در خدمت ایشان به مثابت بندگان باشند در این معنی رخصت نداده اند و ایشان را نیز احتراز أولی بود چه مرد در منزل مانند دل باشد در بدن و چنانکه یک دل منبع حیات دو بدن نتواند بود یک مرد را تنظیم دو منزل میسر نشود

و اما شغل خاطر آن بود که خاطر زن پیوسته به تکفل مهمات منزل و نظر در مصالح آن و قیام بدانچه مقتضی نظام معیشت بود مشغول دارد چه نفس انسانی بر تعطیل صبر نکند و فراغت از ضروریات اقتضای نظر کند در غیر ضروریات پس اگر زن از ترتیب منزل و تربیت اولاد و تفقد مصالح خدم فارغ باشد همت بر چیزهایی که مقتضی خلل منزل بود مقصور گرداند و به خروج و زینت بکار داشتن از جهت خروج و رفتن به نظاره ها و نظر کردن به مردان بیگانه مشغول شود تا هم امور منزل مختل گردد و هم شوهر را در چشم او وقعی و هیبتی بنماند بلکه چون مردان دیگر را بیند او را حقیر و مستصغر شمرد و هم در اقدام بر قبایح دلیری یابد و هم راغبان را بر طلب خود تحریض کند تا عاقبت آن بعد از اختلال معیشت و ذهاب مروت و حصول فضیحت هلاک و شقاوت دو جهانی بود

و باید که شوهر احتراز کند در باب سیاست زن از سه چیز اول از فرط محبت زن که با وجود آن استیلای زن و ایثار هوای او بر مصالح خود لازم آید و اگر به محنت محبت او مبتلا شود ازو پوشیده دارد و چنان سازد که البته واقف نشود پس اگر نتواند که خویشتن را نگاه دارد علاجهایی که در باب عشق فرموده اند استعمال باید کرد و به هیچ حال بران مقام ننمود چه این آفت اقتضای فسادهای مذکور کند و دوم آنکه در مصالح کلی با زن مشاورت نکند و البته او را بر اسرار خود وقوف ندهد و مقدار مال و مایه ازو پوشیده دارد چه رایهای ناصواب و نقصان تمییز ایشان در این باب مستدعی آفات بسیار بود و سیم آنکه زن را از ملاهی و نظر به اجانب و استماع حکایات مردان و زنانی که بدین افعال موسوم باشند باز دارد و البته راه آن باز ندهد چه این معانی مقتضی فسادهای عظیم باشد و از همه تباه تر مجالست پیرزنانی بود که به محافل مردان رسیده باشند و حکایات آن باز گویند

در احادیث آمده است که زنان را از آموختن سورت یوسف منع باید کرد که استماع امثال آن قصه موجب انحراف ایشان باشد از قانون عفت و از شراب هم منع کلی باید کرد چه شراب و اگرچه اندک بود سبب وقاحت و هیجان شهوت گردد و در زنان هیچ خصلت بدتر از این دو خصلت نبود

و سبیل زنان در تحری رضای شوهران و وقع افگندن خود را در چشم ایشان پنج چیز بود اول ملازمت عفت و دوم اظهار کفایت و سیم هیبت داشتن از ایشان و چهارم حسن تبعل و احتراز از نشوز و پنجم قلت عتاب و مجامله در غیرت و حکما گفته اند که زن شایسته تشبه نماید به مادران و دوستان و کنیزکان و زن بد تشبه نماید به جباران و دشمنان و دزدان

اما تشبه زن شایسته به مادران چنان بود که قربت و حضور شوهر خواهد و غیبت او را کاره بود و رنج خود در طریق حصول رضای او احتمال کند چه مادر با فرزند همین طریق سپرد و اما تشبه او به دوستان چنان بود که بدانچه شوهر بدو دهد قانع بود و او را در آنچه ازو بازدارد و بدو ندهد معذور داند و مال خویش ازو دریغ ندارد و در اخلاق با او موافقت نماید و اما تشبه او به کنیزکان چنان بود که مانند پرستاران تذلل نماید و خدمت بشرط کند و بر تندخویی شوهر صبر کند و در افشای مدح و ستر عیب او کوشد و نعمت او را شکر گزارد و در آنچه موافق طبع او نبود با شوهر عتاب نکند

و اما تشبه زن ناشایسته به جباران چنان بود که کسل و تعطیل دوست دارد و فحش گوید و تجنی بسیار نهد و خشم بسیار گیرد و از آنچه موجب خشنودی و خشم شوهر بود غافل باشد و خدم و حاشیه را بسیار رنجاند و اما تشبه او به دشمنان چنان بود که شوهر را حقیر شمرد و با او استخفاف کند و درشت خویی نماید و جحود احسان او کند و ازو حقد گیرد و شکایت کند و معایب او بازگوید و اما تشبه او به دزدان چنان بود که در مال او خیانت کند و بی حاجت ازو سؤال کند و احسان او حقیر شمرد و در آنچه کاره آن بود الحاح کند و به دروغ دوستی فرانماید و نفع خود بر نفع او ایثار کند

و کسی که به زنی ناشایسته مبتلا شود تدبیر او طلب خلاص باشد ازو چه مجاورت زن بد از مجاورت سباع و افاعی بتر باشد

و اگر خلاص متعذر باشد چهار نوع حیلت دران بکار باید داشت

اول بذل مال چه حفظ نفس و مروت و عرض بهتر از حفظ مال بود و اگر مالی بسیار صرف باید کرد و خویشتن ازو بازخرید آن مال را حقیر باید شمرد و دوم نشوز و بدخویی و هجرت مضاجع بر وجهی که به فسادی ادا نکند و سیم لطایف حیل مانند تحریض عجایز بر تنفیر او و ترغیب به شوهری دیگر و رغبت نمودن به ظاهر بدو و از مفارقت ابا کردن تا باشد که او را بر مفارقت حرصی پدید آید و فی الجمله استعمال انواع مسامحت و ممانعت و ترغیب و ترهیب که موجب فرقت بود و چهارم و آن بعد از عجز بود از دیگر تدبیرها آنکه او را بگذارد و سفری دور اختیار کند به شرط آنکه او را مانعی از اقدام بر فضایح نصب کرده باشد تا امید او منقطع شود و مفارقت اختیار کند

و حکمای عرب گفته اند از پنج زن حذر واجب بود از حنانه و از منانه و از انانه و از کیه القفا و از خضراء الدمن

اما حنانه زنی بود که او را فرزندان بوند از شوهری دیگر و پیوسته به مال این شوهر بر ایشان مهربانی می نماید و اما منانه زنی بود متموله که به مال خود بر شوهر منت نهد و اما انانه زنی بود که پیشتر از این شوهر حالی بهتر داشته باشد یا شوهری بزرگتر دیده و پیوسته از این حال و شوهر باشکایت و انین بود و اما کیه القفا زنی بود غیر عفیفه که شوهر او از هر محفل که غایب شود مردمان به ذکر او داغی بر قفای آن مرد نهند و اما حضراء الدمن زنی بود جمیله از اصلی بد و او را مشابهت کرده اند به سبزه مزابل

و کسی که به شرایط سیاست زنان قیام نتواند نمود أولی آن بود که عزب باشد و دامن از ملابست امور ایشان کشیده دارد چه فساد مخالطت زنان به سوء انتظام مستتبع آفات نامتناهی بود که یکی ازان قصد زن بود به هلاکت او یا قصد دیگری از جهت زن والله الموفق و المعین