شمارهٔ ۲۲

غم نیست اگر نیست به اغیار مصاحب

امروز مصاحب نبود یار به اغیار

کز عهد قدیمند گل و خار مصاحب

اکنون ز منش عار بود آه کجا رفت

آن روز که بودیم من و یار مصاحب

بیمار شدم صد ره و عیسی نفس من

یکبار نشد با من بیمار مصاحب

بیزار شد از زاری من بلکه ز من هم

هر کس که دمی شد به من زار مصاحب

کم لطف رفیق ار بتو باشد عجبی نیست

آن شوخ که دارد چو تو بسیار مصاحب