شمارهٔ ۲۲۹
اندازهٔ متن
خداوندا عجب شوریده راییم
چنین بیدانش و بیدل چراییم
یکی پوید ره مسجد یکی دیر
از این سو رانده زان سومانده ماییم
نه راه خلق پویان نی ره حق
نمیدانم در این عالم کراییم
حقیر و ناتوان و زار و بی ریا
اسیر و دردمند و بی نواییم
بسوی درگهت راهی نداریم
جز این ره که تو شاهی ما گداییم
۱۰ سطر