رباعی شمارهٔ ۱۹۸۴

هرگز نَبُوَد میلِ تو کافراشت کُنی

تا عاشق آنی که فروداشت کُنی

بِسْم‌ِ الله ناگفته تو گویی الحمد

ناآمده صبح از طمع، چاشت کُنی