شمارهٔ ۱۲۳

هست هم چشم صدف این مژه ی تر که مراست

شانه را زود کند دست تصرف کوتاه

دل صد چاکی از آن زلف معنبر که مراست

صفدر بحر به یک چشم زدن می گردد

در رکاب مژه این اشک دلاور که مراست

خنده ی چاک به پیراهن طاقت زده است

ناخنی بر دل از این وضع مکرر که مراست

نورس از جزء پریشان دلم قصه مپرس

چه توان یافت از این نسخه ی ابتر که مراست