شمارهٔ ۱۳۰

مشت خون من تو را بر دست و پا پیچیده است

یار تار زلف بر مکتوب ما پیچیده است

نیست بر پیچیده مطلب مدعا پیچیده است

عقده می افتد به کار قطره از گوهر شدن

قابلیت پنجه ی اقبال ما پیچیده است

حاصل جمعیت ما نیست جز سرگشتگی

از وجود دانه بر خود آسیا پیچیده است

بند بندم هفت بند ناله چون نی کرده پر

بس که در هر بندم از شستش صدا پیچیده است

در چمن با جلوه ی نازش کجا همسر شود

غنچه گر دستار خود ابری نما پیچیده است

جوش اشکم در نظر گرداب آب گوهر است

تا ز طوق غبغب او در صفا پیچیده است

گر دل صد چاک ما سازد پریشان دور نیست

شانه را سر پنجه آن زلف دو تا پیچیده است

شوخی نظاره چون سر پنجه ی مژگان ناز

رشته ی جان ها بر انگشت ادا پیچیده است

بی تکلف نفت و آتش کاش تشریف آورند

زاهد خشک از ریا بر بوریا پیچیده است

هست منشور نوازش برگ برگ این چمن

از رگ هر برگ گوش این نوا پیچیده است

ترک چشمش نورس از شلتاق هر نظاره ای

پنجه ی صبرم چو مژگان بر قفا پیچیده است