رباعی شمارهٔ ۱۰۷
اندازهٔ متن
بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز
باشد که شبی روز کنم با تو به راز
شد بیشب زلف و روز رخسار تو باز
روزم چو شب زلف تو تاریک و دراز
۲ بیت
بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز
باشد که شبی روز کنم با تو به راز
شد بیشب زلف و روز رخسار تو باز
روزم چو شب زلف تو تاریک و دراز
روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی