رباعی شمارهٔ ۱۱۲
اندازهٔ متن
تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش
دل جای تو شد به غم چرا میداریش؟
دلبستگییی که با میانت دارم
تا چون کمرت میان تهی نشماریش
۲ بیت
تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش
دل جای تو شد به غم چرا میداریش؟
دلبستگییی که با میانت دارم
تا چون کمرت میان تهی نشماریش
روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی