رباعی شمارهٔ ۱۴۱
اندازهٔ متن
پیش تو نشست و خاست نتوان کردن
وز لعل تو باز خواست نتوان کردن
چشمت که درو میل نگنجد، بر اوست
خالی که به میل راست نتوان کردن
۲ بیت
پیش تو نشست و خاست نتوان کردن
وز لعل تو باز خواست نتوان کردن
چشمت که درو میل نگنجد، بر اوست
خالی که به میل راست نتوان کردن
روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی