رباعی ۲۲
اندازهٔ متن
ایکاش که جای آرمیدن بودی
یا این رَهِ دور را رسیدن بودی
کاش از پیِ صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه، امیدِ بردمیدن بودی!
۲ بیت
ایکاش که جای آرمیدن بودی
یا این رَهِ دور را رسیدن بودی
کاش از پیِ صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه، امیدِ بردمیدن بودی!
اکنون که ز خوشدلی بهجز نام نمانْدیک همدمِ پخته جز میِ خام نماند