رباعی شمارهٔ ۱۷۲
اندازهٔ متن
گیرم که سلیمان نبی را پسری
بر باد نشسته ای، جهان می سپری
گیرم که به کام توست گیتی، شب و روز
بنگر که پدر چه برد تا تو چه بری
۲ بیت
گیرم که سلیمان نبی را پسری
بر باد نشسته ای، جهان می سپری
گیرم که به کام توست گیتی، شب و روز
بنگر که پدر چه برد تا تو چه بری
تا دیدهٔ دل ز دیدهها نگشاییهرگز ندهند دیدهها بینایی