دفتر شعر
۳ شعر در این دفتر
رازقی کو بود سزای سپاسجز که «ذوالقوّة متین» مشناس
در حضور جماعتی انبوهرفته بودم پی تفرّج کوه
گیرد از کسب خویش رزق حرامقَدَری، اینت حمق و جهل تمام