دفتر شعر
۴۹۵ شعر در این دفتر
چو از روز ازل رندی و قلاشی است آئینمبجز عشق تو ورزیدن نباشد مذهب و دینم
ما حسن روی یار ز هر روی دیدهایمرمز اناالحق از همه عالم شنیدهایم
چنان حیران حسن آن نگارمکه پروای همه عالم ندارم
دردا که ز درد تو بدرمان نرسیدیمزین غم دل و جان رفت بجانان نرسیدیم
ز شوق روی جانان آنچنانمکه سر از پاو پا از سر ندانم
ما رند خراباتی میخواره و مستیمدر عشق تو ازننگ و ز ناموس برستیم
ما از غم تو بی سر و سامان نشسته ایمبی وصل تو بماتم هجران نشسته ایم
روشن ز ماه روی تو شد منزل دلموز زلف سرکشت همه سوداست حاصلم
غیر مهر ماه رویی نیست حالی در خورمغیر سودای سر زلفش نباشد در سرم
تا در طریق عشق تو من جان فشان شدمبی جان شدم ولیک جهان در جهان شدم
چون یار برقص آید من مطربی آغازمور من بسماع ایم یارست نوا سازم
هر چند براه طلب دوست دویدیماز کوشش بسیار بجائی نرسیدیم
چو خراب عشق یارم همگی ز یار گویمنه چو ز اهدم که هر دم ز بهشت و نار گویم
تا که در دل تخم عشقت کاشتیمحاصل از دنیا و دین برداشتیم
ای یافته ز پرتو رویت جهان نظامپیوند گیسوی تو شده جان خاص و عام
ما حاوی سرکن فکانیمما نسخه جامع جهانیم
من که پیوسته بروی تو چنین حیرانمصفت حسن تو چون گویم و کی بتوانم
من که در کوی غم عشق تو سرگردانمسخن صبر و خرد باد هوا می دانم
در طریقت سالها در نار محنت سوختیمتا بنور فقر شمعی در جهان افروختیم
ازآن می تا بنوشیدم دو سه جامشدم در زهد و هشیاری نکونام
مبداء خلقت بامر کن فکان من بوده اممنتهای مقصد از خلق جهان من بوده ام
ای عاشقان، ای عاشقان، من جسمهارا جان کنمای عارفان، ای عارفان، جانها بحق جانان کنم
من ذات بحت مطلقم، هم وصف و هم اسماستمهم نقش موج و قطره ام، هم جوی و هم دریاستم
چونکه بخود نظرکنم، من نه ز جانم و تنممطلق و بی تعینم، من نه منم، نه من منم