مصراعها و ابیات پراکنده و ناقص از اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱

شمارهٔ ۲

شمارهٔ ۳

حاتم باشی با همه کس وقت سخاچون نامه به نام ما رسد طی گردد

شمارهٔ ۴

زنهار زآهشان بیندیش که آهدودی است که زیر دامن آتش دارد

شمارهٔ ۵

مه را به بناگوش تو نسبت کردمزنهار که این سخن به گوش تو رسد

شمارهٔ ۶

خال تو راست حالتی سخت عجب که هرکه اومی‌نگرد به خال تو شیفته‌حال می‌شود

شمارهٔ ۷

لبش رنگ لعل و دمش بوی مشکشراب آتش تر قدح آب خشک

شمارهٔ ۸

گفتم که تو را کجا توانم دیدنگفتا که مرا کجا توانی دیدن