دفتر شعر
۵ شعر در این دفتر
ای کشیده جامه بر سر ز انتباهخیز بهر بندگی از خوابگاه
فکر کرد او طعن قرآن را که خواستکرد هم اندازه بهر خویش راست
ما موکل بر جهنم بی ز شکجز ملایک را نکردیم از محک
هست هر نفسی به کردارش رهیننزد حق الاّ که اصحاب یمین
مشرکان را چیست کز تذکیر و پندیعنی این قرآن، خود ایشان معرضند