دفتر شعر
۹ شعر در این دفتر
اِمْشَوْ دَرِ بِهشتِ خُدا وٰایَهُ پِنْدَرِیٖماهِر عُرُس مِنَن شو آرایه پندری
یقین دِرُم اثر امشو به هایهایِ مو نیستکه یار مسته و گوشِش به گریههای مو نیست
گفتی که ممیر وخته مو لبیکمه گفتمهی هی به خدا خوب تو گفتی مو شنفتم
روی ماهت ر ببین تا عشقم باور کنیرنگ زردم ر ببین تا جورت کمتر کنی
زلفای قجری رِ درهم و بشکسته مکن وازدرهای سِلامت رِ به روم بسته مکن واز
مو مخام خوذم بزو چشمه نوشت بزنملبام غنچه کُنُم، شرق تو گوشت بزنم
ای بهار طور نمیری که بگن شکرکه مردگور بگورکه ز دستش بعذاب عالم بود
بالای نقره زلف سیارکله پا مکنای نازنین بشهر شلق شوربپا مکن
روی تو دیدم ز عمر دست کشیدمچشم مو کاش کور مرفت که تور نمدیدم