دفتر شعر
۱۲ شعر در این دفتر
اندرین بحرِ بیکرانه چو غوکدست و پائی بزن ، چه دانی، بوک
چرخ از دهنم نوالهدر خاک افکنددولت قدحم پیشِ لب آورد و بریخت
به درنگر، ای دل، مرو آنجای بخیرهکان ره نه بپایِ چو توئی یافته باشد
فَبَادِر بِمَعروُفٍ اِذَا کُنتَ قَادِراحِذَارَ زَوَالٍ اَو غِنیً عَنکَ یَعقِبُ
رخم مخواه که خرشید راست در حقّهلبم محوی که سیمرغ راست در منقار
اِذَا العُودُ لَم یُثمِر وَ اِن کَانَ اَصلُهُمِنَ المُثمِراَتِ اعتَدَّهُ النَّاسُ فِی الحَطَب
اَنَّم مِنَ النُّصُولِ عَلَی خِضَابٍمَ مِن صَافِی الزُّجَاجِ عَلَی عُقَارِ
کَالشَّمسِ فِی کَبِدِالسَّماءِ مَحَلُّهَاوَ شَعَاعُهَا فِی سَائِرِ الآفَاقِ
فرق است میانِ سوز کهز جان خیزدبا آنکه به ریسمانش بر خود بندی
وَکَم مِن عَائِبٍ قَولاً صَحِیحاوَ آفَتُهُ مِنَ اَلفَهمِ السَّقِیمِ
من گردِ سرِ کویِ تو از بهر تو گردمبلبل ز پیِ گل بهکنارِ چمن آید