باب هفتم از سعدالدین وراوینی

در شیر و شاه پیلان

مَغَانِی الشِّعبِ طیبا فِی المَغَانِیبِمَنزِلَهِٔ الرَّبِیعِ مِنَ الزَّمانِ

داستانِ دیوانه با خسرو

صُبَّت عَلَیَّ مَصَائِبٌ لَو اَنَّهَاصُبَّت عَلَی الأَیَّامِ صِرنَ لَیَالِیَا

داستانِ پادشاه با منجّم

کَانَت لَدَیَّ اَمَانَهٌٔ فَرَدَدتُهَاوَ کَذَا الوَدَائِعُ تُستَرَدُّ وَ تُقضَیَ

داستان سوار نخچیر‌گیر

داستان شتر با شتربان

گرچ یادم نکنی هیچ فراموش نهٔکه مرا با تو و یادِ تو فراوان کارست

داستانِ موشِ خایه‌دزد با کدخدای

اِذَا لَم یَکُن عَونٌ مِنَ اللهِ لِلفَتَیفَاَکثَرُ مَا یَجنِی عَلَیهِ اجتِهَادُهُ

جواب نوشتن نامهٔ شیر و لشکر کشیدنِ پیل و در عقب رفتن جنگ را

وَ رُبَّ جَوَابٍ عَن کِتَابٍ بَعَثتَهُوَ عُنوَانُهُ لِلنَّاظِرِینَ قَتَامُ

مصافِ پیل و شیر و نصرت یافتنِ شیر بر پیل

قَالُوا اِذَا جَمَلٌ حَانَت مَنِیَّتُهُاَطَاف بِالبِئرِ حَتَّی یَهلِکَ الجَمَلُ