باب نهم از سعدالدین وراوینی

در عقاب و آزاد چهره و ایرا

اَرَتکَ یَدُالمُزنِ آثَارَهَاوَ اَخرَجَتِ الاَرضُ اَسرَارَهَا

داستان ماهی و ماهی خوار

در پشتِ من از زمانه تو می‌آیدوز من همه کار نانکو می‌آید

داستانِ راسو و زاغ

یَلتَذُّ جَانِیهِ بِاَنعَمِ مَقطَفٍمِنهُ وَ سَاکِنُهُ بِاَکرمِ مَعطَفِ

داستانِ پیاده و سوار

یعدمن انجم الافلاک موطنهالو انه کان یجری فی مجاریها

شرح آیینِ خسروانِ پارس

قَسَمَت یَدَاهُ عَفوَهُ وَ عِقَابَهُقِسمَینِ ذَاوَبلاً وَ ذَاکَ وَ بِیلا

رسیدن آزادچهر بمقصد و طلب کردنِ یهه و احوال با او گفتن

فَفِی سَمَرِی مَدٌّ کَهَجرِکَ مُفرِطٌوَفِی قِصَّتِی طُولٌ کَصدغِکَ فَاحِشُ

صفت کوهی که نشیمن‌گاهِ عقاب بود و شرحِ مجلسِ او

وهم ازو افتان و خیزان رفتی، ار رفتی برونعقل ازو ترسان و لرزان دادی، ار دادی نشان

اتّصال آزادچهره بخدمتِ پادشاه و مکالماتی که میان ایشان رفت

وَ فَوقَ السَّرِیرِ ابنُ المُلُوکِ اِذَا بَدَایَخِرَّ لَهُ مِن فَرطِ هَیبَتِهِ النَّاسُ

رجوعِ آزادچهره بخدمتِ شاه و ایرادِ نصایح

روزگارت همه خوش باد که در خدمتِ توروزگار و سر و کارم همه خوش می‌گذرد

وصیّتِ آزادچهره و ختم کتاب

داستانِ مردِ باغبان با خسرو

بکاشتند و بخوردیم و کاشتیم و خورندچو بنگری همه برزیگرانِ یکدگریم