دفتر شعر
۲ شعر در این دفتر
باز طبعم را هوای بادۀ گلگون بوددر سرم شور و نوا و نغمۀ موزون بود
توسن طبعم که داشت سبق بیون الطرادکنون چنان مانده شد که «قیل: یکبو الجواد»