غزل شمارهٔ ۸۴
تا بر قرار حسنی دل بی قرار باشد تا روی تو نبینم جان سوگوار باشد تا پیش تو نمیرد جانم نگیرد آرام تا بوی تو نیابد دل بی قرار باشد جانا ز عشق رویت جانم رسید بر لب تا کی ز آرزویت بیچار
۳۰۵ شعر از عراقی
تا بر قرار حسنی دل بی قرار باشد تا روی تو نبینم جان سوگوار باشد تا پیش تو نمیرد جانم نگیرد آرام تا بوی تو نیابد دل بی قرار باشد جانا ز عشق رویت جانم رسید بر لب تا کی ز آرزویت بیچار
دیده بختم دریغا کور شد دل نمرده زنده اندر گور شد دست گیر ای دوست این بخت مرا تا نبیند دشمنم کو کور شد بارگاه دل که بودی جای تو بنگر اکنون جای مار و مور شد بی لب شیرینت عمرم تلخ گشت
من مست می عشقم هشیار نخواهم شد وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد امروز چنان مستم از باده دوشینه تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد تا هست ز نیک و بد در کیسه من نقدی در کوی جوانمردان عی
گر نظر کردم به روی ماه رخساری چه شد ور شدم مست از شراب عشق یکباری چه شد روی او دیدم سر زلفش چرا آشفته گشت گر نبیند بلبل شوریده گلزاری چه شد چشم او با جان من گر گفته رازی گو بگوی حا
ناگه بت من مست به بازار برآمد شور از سر بازار به یکبار برآمد بس دل که به کوی غم او شاد فروشد بس جان که ز عشق رخ او زار برآمد در صومعه و بتکده عشقش گذری کرد مؤمن ز دل و گبر ز زنار ب