۴۱ شعر از حزین لاهیجی
کل ما فی الوجود لیس سواه وحده لا اله الا الله دیده گر مغز بیند و گر پوست رقم آفریدگاری اوست شجر طور هستی انسان شد جلوه گاه جمال سبحان شد آن شجر را زبان چو بار آمد وقت توحید کردگار
هستی بر مقیدات از حق بی مقید نمی شود مطلق از دو جانب فتاده استلزام حاجت از یک طرف بود به دوام واجب از ممکن است مستغنی بی نیاز است و احتیاجی نی خاصه ممکن افتقار بود او ز هر سلک و هر
گر به هستی نظر کند عارف چون به علم الیقین بود واقف بیند اول فراخور حالش ذات حق و صفات افعالش چون به عین الیقین رسد زان پس همه ذات و صفات بیند و بس چونکه حق الیقین نماید رو گوید آنگ
بسته بودم زبان ولی ناچار وحدتش را همی کنم اظهار خامشی نیست بی سبب ما را حرف تبخاله شد به لب ما را بحر معنی ست نیک تازه و ژرف چه از آن گنجدم به ساغر حرف لفظها تخته ای ست طوفانی تو چ
می نیارد عدم شود موجود این عیان است پیش اهل شهود عقل در کشوری که هست حکم نتواند شدن وجود عدم عالم آنجا که صورت علمی ست نسبت آن به هست و نیست یکی ست ذات ممکن که هست محض قبول کرده تس
