شمارهٔ ۱
شیرره دیمه آتش وشن گو شکٰار کرد زلف ره دیمه به آتش دیم گذٰار کرد خوردیمه خفٰاش دیمه بهم کنٰار کرد بلبل دیمه به شٰاخ زمستون ویهٰار کرد هر سٰال د ویهٰار دیمه یکی گذٰار کرد هر مٰاه د
۲۵ شعر از امیر پازواری
شیرره دیمه آتش وشن گو شکٰار کرد زلف ره دیمه به آتش دیم گذٰار کرد خوردیمه خفٰاش دیمه بهم کنٰار کرد بلبل دیمه به شٰاخ زمستون ویهٰار کرد هر سٰال د ویهٰار دیمه یکی گذٰار کرد هر مٰاه د
امیر گنه مه کار چه منصور و دار بو بسوته تن و بلم هوا دیار بو نونه فلک ره هچی اختیار بو اون که کرده ی حق دست جبار بو فلک گرد شه چل شو و روز به کار بو سرتاسر عالم فلک ره این کار بو
یارب که تنه کار به دنی نظام بو سریر سلیمونی تنه مقام بو دنیا غرض نیک تره به نام بو همیشه به شاهیی تو چنگ و جام بو ته دشمن همیشه گرفتار دام بو علی تره یاور دو جهون بکام بو
امیر گنه تو غم نخر روزگاره مردی هسه از کرم کمی نداره ویمارمه نظر دارمه هردم به یاره کرم بکن و سر بکش شه ویماره ترسمه بنای اجل ره دیاره بی سر و سامون مه خاک بوه دیاره
ویهار درآمو چیق به چمن وشت آره دیم دربکته سرخه گل نوویهاره مه سرخه گل دسته هر رو کناره گیلون نرگس سرخه گل نوویهاره شکر هندی خروس جوی واره میوه گوهر باغ وره شیر مست لاره