بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم
ابتدای سخن به نام خداست آنکه بی مثل و شبه و بی همتاست خالق الخلق و باعث الاموات عالم الغیب سامع الاصوات ذات بیچونش را بدایت نیست پادشاهیش را نهایت نیست نه در آید به ذات او تغییر نه
برخی از محققین این مثنوی را به احمد بن حسن محمد نخجوانی (نخچوانی) نسبت دادهاند، اما مشهورتر آن است که این مثنوی از آن سنایی غزنوی است.
۷۷ شعر از سنایی غزنوی
ابتدای سخن به نام خداست آنکه بی مثل و شبه و بی همتاست خالق الخلق و باعث الاموات عالم الغیب سامع الاصوات ذات بیچونش را بدایت نیست پادشاهیش را نهایت نیست نه در آید به ذات او تغییر نه
تو چه دانی چه در معنی سفت اندر آن دم که لی مع الله گفت زآنکه بودست روز و شب مطلق ظاهرش با تو باطنش با حق هر که فرمان او به جا بگذاشت کله از سر سرش ز تن برداشت چهار یارش که شهسواران
دین حق را ز ابتدا ز رسول جز ابوبکر کس نکرد قبول هر چه پیغمبرش ز حق گفته کرده باور ز صدق و پذرفته جسم او همچو روح صافی بود با همه کس به طبع وافی بود مشرق آفتاب صدق دلش اثر لطف ایزد
قوت دین حق ز عمر بود خانه دین بدو معمر بود جگر مشرکان پر از خون کرد کبرشان از دماغ بیرون کرد از پی معدلت میان او بست کمر عدل در جهان او بست عادت بدعت از جهان برداشت که کژی جز که در