شمارهٔ ۵۲ - سپیدی موی
اندازهٔ متن
تاری از موی من سپید نبود
چون به زندان فلک مرا بنشاند
ماندم اندر بلا و غم چندان
که یکی موی من سیاه نماند
۲ بیت
تاری از موی من سپید نبود
چون به زندان فلک مرا بنشاند
ماندم اندر بلا و غم چندان
که یکی موی من سیاه نماند
ای شعر محمد خطیبیچون گل همه حسن و رنگ و طیبی