شمارهٔ ۴۲
اندازهٔ متن
ای دل چو به غمهای جهان درمانم
از دیده سرشکهای رنگین رانم
خود را چه دهم عشوه؟ یقین میدانم
کاندر سرِ دل رسد به آخر جانم
۲ بیت
ای دل چو به غمهای جهان درمانم
از دیده سرشکهای رنگین رانم
خود را چه دهم عشوه؟ یقین میدانم
کاندر سرِ دل رسد به آخر جانم
فریاد کنم زان سر زلف تو بسیکو کرد جهان بر دل من چون قفسی