دفتر شعر

رباعیات از عنصری بلخی

۷۷ شعر در این دفتر

من گفت نیارم که تو ماهی صنما

شمارهٔ ۱

روشن به تو گشت ماه و ماهی صنما

رباعیات۱ بازدید

از مشک نگر که لاله بنگاه گرفت

شمارهٔ ۲

زو طبع، غمی دراز و کوتاه گرفت

شنگرف چکانیده تو را بر شکر است

شمارهٔ ۳

مشکین زلفت شکسته گِردِ قمر است

بشکفته گلی‌ست بر رخِ فرخِ دوست

شمارهٔ ۴

نی نی گل نیست، آن رخِ فرخِ اوست

ابروت به زه کرده کمان آمد راست

شمارهٔ ۵

مژگانت چو تیر بر کمان آمد راست

چون می‌گذرد کار، چه آسان و چه سخت

شمارهٔ ۶

وین یک دم عاریت چه ادبار و چه بخت

رباعیات۱ بازدید

آفاق به پای آه ما فرسنگی‌ست

شمارهٔ ۷

وز آتش ما سپهر دودآهنگی‌ست

گفتم: صنما دلم تو‌ را جویان‌ است

شمارهٔ ۸

گفتا که لبم درد تو‌ را درمان‌ است

گل بر رخ توست و چشم من غرقه به آب

شمارهٔ ۹

من تافته و زلف تو پیچیده به تاب

رباعیات۱ بازدید

کی عیب سر زلف بت از کاستن است؟

شمارهٔ ۱۰

چه جای به غم نشستن و خاستن است؟

آن زلف که او به بوی مرزَنگوش است

شمارهٔ ۱۱

گه بر جَبَه است و گه به زیر گوش است

معشوقهٔ خانگی به کاری ناید

شمارهٔ ۱۲

کاو دل ببَرَد رخ به کسی ننماید

جام از لب تو گونۀ مرجان گیرد

شمارهٔ ۱۳

وز جعد تو باد بوی ریحان گیرد

زلف تو کمندی‌ست همه حلقه و بند

شمارهٔ ۱۴

خالی نبُوَد ز حلقه و بند کمند

تا نسْرایی سخن، دهانت نبُوَد

شمارهٔ ۱۵

تا نگْشایی کمر، میانت نبُوَد

آن لب نمزم گرچه مرا آن سازد

شمارهٔ ۱۶

زیرا که شکر چون بمزی بگدازد

گفتم: چشمم ز بس کز او خون آید

شمارهٔ ۱۷

از لاله به رنگ و سرخی افزون آید

از بوسه تو مرده با روان تانی کرد

شمارهٔ ۱۸

وز چهره دل پیر جوان تانی کرد

ای ماه سخنگوی من ای حورنژاد

شمارهٔ ۱۹

از حسن بزرگ، کودکِ خُرد نزاد

حورات نخوانم که تو را عار بُوَد

شمارهٔ ۲۰

حورا برِ تو نگارِ دیوار بُوَد

از مشک حصار گل خود روی که دید؟

شمارهٔ ۲۱

بر گل خطّی ز مشک خوشبوی که دید؟

بت گونه از آن بت حصاری گیرد

شمارهٔ ۲۲

شب گونه از آن زلف بخاری گیرد

چون نار رخی ز نور پرمایه که دید؟

شمارهٔ ۲۳

گسترده به روز بر، ز شب سایه که دید؟

رخسار تو را لاله و گل بار که داد؟

شمارهٔ ۲۴

وآن سنبل نورسته به گلنار که داد؟