شمارهٔ ۵۳
اندازهٔ متن
ترکم سوی آماجگه آمد سرمست
چون غمزۀ خود تیر و کمان اندر دست
هر تیر که چون منش ز خود دور انداخت
نالان نالان برفت و در خاک نشست
۲ بیت
ترکم سوی آماجگه آمد سرمست
چون غمزۀ خود تیر و کمان اندر دست
هر تیر که چون منش ز خود دور انداخت
نالان نالان برفت و در خاک نشست
زلف تو چو بروی تو افتد گوییدر شب بچراغ می کنم دلجویی